Open Source versus propriatary software

Open Source (o.a. Linux, php) en proprietary software (oa. Microsoft) zijn methoden van software-ontwikkeling waarbij in het ene geval uit wordt gegaan van decentrale ontwikkeling en in het andere geval van centrale regie.

Maar ook bij centrale regie is er sprake van fragmentatie waarbij diverse programma's en modules separaat van elkaar worden ontwikkeld vanuit een technische referentiekader.

In het publieke debat is er een voorkeur voor Open Source oplossingen. Het verminderen van afhankelijkheid en het vergroten van keuzevrijheid speelt hierbij een rol. Maar de vraag is wie bij een Open Source oplossing eindverantwoordelijkheid neemt voor het functioneren van het product. Ook is het zo dat bij gemeente-specifieke software het aantal leveranciers sterk is afgenomen omdat alleen concentratie van ontwikkelactiviteiten tot betaalbare resultaten leidde. Het heeft weinig zin als verschillende bedrijven bezig zijn hetzelfde probleem op te lossen.

Licentiekosten bepalen ongeveer 8% van de totale kosten van de aanschaf- en het gebruik van programmatuur (Total Cost of Ownership, kortweg TCO). Of software 'gratis' is speelt bij lange termijn beslissingen dus geen doorslaggevende rol.

Bij een keuze voor open source is het dus van belang ook de beheerskosten en kosten van aanpassing en uitbreiding bij de afweging te betrekken.

Is er ook een middenweg?

De kunst van softwareontwikkeling is niet het snel genereren van veel coderegels. Want elke coderegel verhoogt de onderhoudskosten en bemoeilijkt latere aanpassingen en innovaties. Primair gaat het onsinziens om het bieden van gewenste functionaliteit met zo weinig mogelijk programmeerwerk. Dat kan met behulp van een generiek, beproefd en flexibel platform. Het bouwen en aanpassen van zo'n platform kan door een kleine kerngroep van ontwikkelaars die werken vanuit een totaalvisie. De implementatie van dit platform kan door een groot aantal mensen geschieden.